آنقدر تنها که حس کنید احتیاج به هیچ بودنی نیست...از پس هر کاری تنها برمی آیید...تنهایی تجربه کسب میکنید...اصلا هر که شما را از دور دید اشاره کند این همان آدم تنهاست...

این روزها حالم این چنین است...آنقدر که دلم نمی خواهد دوستانم را ببینم...دلم نمی خواهد از خانه بیرون بروم...دلم نمی خواهد حالم را بپرسند...دلم نمی خواهد با من حرف بزنند...ولی میان آدمهایی هستم که نمیتوانم برایشان از نخواستن هایم بگویم...

این درجه از تنهایی...یعنی یک روزی تنها مردن...و چی میتونه از این وحشتناک تر باشه...!!

احتمالا من تنها آدمی باشم که با مادرش کات میکنه و بهش میگه بای عشقم...و تنها آدمی که از دور بودن مادرش خوشحاله...دور بودنی به فاصله ی یک قاره... 

بلاگفا میخوره یعنی...!؟!

.. سومین جلسه دفاعی بود که شرکت میکردم...جلسه های دفاع جالب و هیجان انگیزه...شاید هیچ وقت خودم همچنین جلسه ای نداشته باشم...یا نتونم...تمام دانشگاه تهرانو مثل توریستها گشتیم و قدم زدیم و عکس گرفتیم...و من مقایسه اش میکردم با دانشگاهی که در آلمان رفته بودم...اخلاق بدی پیدا کردم که همه چیزو با اونجا مقایسه میکنم...و اینکه چقدر عقبیم وحشتناکه... 

... تمام انقلاب هم راه رفتیم...خاطره ها...کافه...سینما...تصمیمات مهم...

.... می گفت تاحالا شده دلت بخواد تنها زندگی کنی...بعد کمی مکث کرد و دوباره گفت خب الانم که تنهایی هیچی...منم گفتم در آینده هم تنهام...در آینده ام هیچ نفر دومی نمی بینم... 

..... هیچ وقت نشده که نود بخاطر شهادت پخش نشه...عجیبه...بسی عجیبه... 

...... نمیدونم از چه زمانی و چطور...ولی اکثرا وقتی چیزی میبینم که خودم میتونم درستش کنم...نه میخرمش...نه میذارم بقیه بخرن...میگم من براتون درستش میکنم...مثل کیف هندزفری امروز...که نذاشتم بخره و گفتم درستش میکنم کاری نداره...